Rides And Relax

Op zaterdag staan Erin en Cory voor de deur om naar Busch Gardens te gaan. Ze hebben een tasje bij zich met blijkbaar een cadeau voor me (alsof de kentekenplaat van Florida, de Minnie Mouse oren en alles tussendoor al niet genoeg is!), drie soorten nagellak van OPI en nog een setje nagellak. En heel toepasselijk allemaal in "Nederlandse" thema's zoals Kiss Me On My Tullips.

Met de auto van de moeder van Cory vertrekken we naar Busch Gardens, wat eigenlijk toch wel op loopafstand is (maar goed, we zijn toch in de VS...) en wat achteraf gezien misschien niet superhandig was. We staan een tijd lang in de file naar de parkeerplaats, want alle auto's moeten ritsen om een parkeerplaats toegewezen te krijgen. We willen al eerder parkeren maar worden weer terug in de lijn gestuurd (gelukkig wel weer een eind verderop). Na deze eerste rij komen we in rij twee: het vervoer naar het park (want waarom lopen?).

Bij de kassa kopen we onze kaartjes (opnieuw mag Kade weer voor mij betalen want ik heb geen cash en je kunt wel met debet betalen maar alleen via swipe en daarbij vul je geen code in, dus voor mij niet mogelijk). Maar goed, we zijn in Busch Gardens...

En wat een geweldig park. De rides zijn nog beter dan Universal, zoals SheiKra (steil omlaag, zie foto hierboven), en Cheetah Hunt waarbij je snel wordt gelanceerd en veel onverwachte en snelle bochten maakt. We lopen van de ene attractie naar de andere, dan bedoel ik met name de achtbanen, en dan zie je tussendoor overal dieren want het is deels dierentuin en deels pretpark. Bij een vogelgedeelte koopt Erin twee kleine bekertjes met een of ander zoet goedje en even later lopen we rond met vogels op onze handen die uit het bekertje drinken.

Op het eind heeft Erin het gehad met alle achtbanen en gaan Cory, Kade en ik nog in de houten achtbaan en de Cheetah Hunt. Redelijk uitgeput (maar met 5 Hours Energy) gaan we terug naar huis, Kade maakt eten klaar en daarna rijden we weer naar Cory en Erin want daar blijven we de nacht slapen. De volgende dag is namelijk beach day en 's avonds wil Erin mijn nagels "afmaken". De jongens gaan ergens wat drinken terwijl Erin en ik tv kijken/nagels lakken/over van alles praten. Op een gegeven moment krijgt Erin echter last van migraine en gaat even op bed liggen. Kade en Cory komen weer terug en we kijken nog tv terwijl Cory Erin af en toe helpt als ze zich nog zieker begint te worden. Gelukkig gaat het ook langzaamaan over na over te hebben gegeven. Uiteindelijk kruipen we allemaal in bed, ik bij Erin in de slaapkamer en de jongens op de bank.

De volgende dag gaan we naar Honeymoon Island, een "pet beach". Jon, een vriend van Cory/Erin/Kade, komt naar het huis om mee te reizen. Het is heerlijk heet weer, ik ben dus voortdurend bezig me in te smeren (of te scrubben om precies te zijn), maar het water is verkoelend en af en toe is het zelfs "koud" met de wind. Ik word gewaarschuwd voor slangen en sting ray ("gebruik de sting ray shuffle", waarbij je sloffend het water inloopt). Een tijd later komen ook twee vrienden van Erin, Jen en Jen, maar ik ben vooral in het water of aan het zonnen dus heb ze niet zo heel veel gesproken behalve de gebruikelijke groet en "wie ben je/waar kom je vandaan/hoe vind je het hier?". Tegen zessen gaan we terug, er staat namelijk nog iets op het programma: Game of Thrones. Er worden twee pizza's besteld (ik denk: "dat is wel weinig voor vier personen") en ik zit met de jongens (Jon is er ook nog maar die neemt een douche) op de veranda van de warmte te genieten (binnen werkt de airco te hard). Vervolgens gaan we de pizza's ophalen (het is Family XL style dus enorm groot, geloof me) en bij Publix nog wat fruit voor mij. Tijd voor Game of Thrones (de laatste en de nieuwe aflevering).

Maandag is weer een heel andere dag, minder gepland. Overdag gaan Kade en ik naar Downtown Tampa naar een oude boekenwinkel (niets gekocht), lopen nog wat rond en langs de rivier, en vertrekken dan weer naar Ybor City. Dit is weer totaal anders dan Downtown met de Cubaanse stijl en wat voor mijn gevoel veel weg heeft van een cowboy stadje zoals je dat in sommige films zag (hoewel waarschijnlijk heel anders, want het is niet Cubaans of zo).

We lopen heen en weer door wat straten en ik zie de streetcar, maar we moeten ook weer bijtijds terug zijn want deze keer moet Kade 's avonds werken van 5 tot 7 P.M. Hij gaat echter al eerder, nadat we geluncht hebben. Ik zit net te plannen naar welke winkel ik ga (ik wil namelijk iets voor Erin en Cory kopen) en wat ik  dan wel ga kopen als het ineens begint te stormen. En flink stormen. Het water gutst werkelijk van het dak, het hagelt, het waait en het onweer is ongelofelijk hard en lijkt voortdurend in mijn omgeving in te slaan. Dat vind ik natuurlijk alleen maar mooi om te zien, maar wel onhandig omdat ik nog naar de winkel moet. Gelukkig duurt het niet heel lang (misschien een uur of twee) en dus kan ik vervolgens naar de K-Mart en daar koop ik allerlei oranje spullen (ik kon niets serieus vinden dus dan maar typisch). Aan de kassa praat ik nog met een meisje dat ook uit Europa komt (Albanie). Als ik "thuis" kom blijkt Kade al eerder klaar te zijn. Hij begon aan het avondeten (twee soort squash als ik me niet vergis, we hebben de dag erna volgens mij sweet potatoes gegeten, we hadden namelijk bread fruit gekocht en dat leek wel erg veel op een aardappelgerecht [het wordt vaak in plaats van pasta gegeten] en dat deed me eraan denken dat ik nog nooit sweet potato op heb) en tijdens het eten hebben we Brother Bear en Iron Chef zitten kijken.

Monkey See, Monkey Do

Nadat Kade terugkwam van zijn werk zijn we richting Gainesville vertrokken. Een lange rit van twee uur (volgens Kade, ik heb verder niet op de tijd gelet) en vlak voor we op de plaats van bestemming kwamen hebben we nog op de parkeerplaats van Publix geluncht. Kade had een lunchpakket voor me klaargemaakt, wat het natuurlijk extra lekker maakt. Een bak met allerlei groenten en de peperige saus die ik nu voortdurend eet. Dat betekent tranen en een branderige keel, maar "it's worth it".

Vervolgens zijn we naar Florida Museum of Natural History geweest waar we wat rondliepen door het oude Florida en zowel een mammoet- en een mastodonskelet aantroffen. We bleven er echter niet lang, want al gauw konden we naar onze werkelijke bestemming: Jungle Friends Primate Sanctuary. Dit is een non-profit organisatie voor aapjes.

Bij Jungle Friends hebben ze zo'n 120 aapjes die gered zijn en daar nu permanent verblijven. Er zijn aapjes die mishandeld zijn en ooit leuk leken als huisdieren maar daarna verwaarloosd werden. Aapjes met diabetes vanwege snoep, aapjes die in het circus hebben gewerkt, et cetera, et cetera. Erg zielig, maar de plaats waar ze nu zijn ziet er goed uit.

We worden opgehaald door een vriendin van Kade, Lindsey, die er nou zo'n negen maanden werkt als vrijwilligster en die ons rond zal leiden. We ondertekenen een formulier waarmee we aangeven niet te dicht bij de aapjes te zullen komen, ze niet aan te raken, niet met ze te praten, etc. Dan brengt Lindsey ons eerst naar de vogels, en vervolgens naar haar Munchkinland waar de Marmoset zit. Er zijn tientallen kooien met telkens twee aapjes en die zijn verbonden met gangen boven onze hoofden waardoor we voortdurend moeten bukken (want stel dat een van de aapjes je haar grijpt... dan mis je waarschijnlijk daarna een stuk haar). Lindsey  mag wel de aapjes aanraken, dus met jaloezie kijken we toe. Ik sta op een gegeven moment wel in een mierennest met "fire ants" (rode mieren), dus vervolgens kijk ik wat beter uit.

Van het ene aapje gaan we naar het andere aapje (http://www.junglefriends.org/), allemaal nieuwsgierig, geluiden makend met speelgoed en door tegen de kooien te slaan, op en neer wippend, ons volgend. Echt een aparte ervaring om hier rond te lopen, wetend dat het eigenlijk niet open is voor publiek en we dus een unieke kans hebben om deze dieren te zien. Ik zie ze water drinken uit een kraantje en met hun kleine vingertjes de handen van Lindsey afpluizen; net mensen.

Dan haalt ze uit haar auto kleine schilderdoeken en mogen we kleuren verf uitkiezen. Ik ga natuurlijk voor blauw en groen en wit zodat het bij mijn kamer past. Tijd om de aapjes te laten schilderen.

Het is meer verf opeten dan schilderen, maar niettemin leuk om te zien en uiteindelijk hebben we ieder een monkey-made kunstwerk. We gaan naar het vrijwilligershok om te wachten tot Lindsey klaar is met haar werk (zo rond 7 P.M.) en dan rijden we haar achterna naar de campus van Gainesville waar ook een bathouse (vleermuizen) is en een park met opnieuw... jawel, alligators (een man vertelt over een alligator van zo'n 2,5 meter die ze hadden gevonden in de Hillsborough river waar wij met de kayak zijn geweest en die ze met handboeien hebben moeten overmeesteren, stel je voor dat we die tegen waren gekomen!). Een prachtig park overigens, waar we nog wat rondhangen tot het goed begint de schemeren en we vervolgens op een bankje wachten op de vlucht van de vleermuizen. Een valk voegt zich bij ons om de beestjes in de gaten te houden en ja hoor, even later komen ze een voor een, en vervolgens als een hele stroom, tevoorschijn om boven onze hoofden weg te vliegen. Wat een gezicht, zoveel vleermuizen! Als de stroom wat minder wordt gaan we naar het meer om te kijken of we ze daar kunnen vinden (volgens een man daar drinken ze er soms ook water).

Uiteindelijk stappen we weer in de auto en nemen afscheid van Lindsey dat ons rond heeft geleid om weer de lange route naar huis (inclusief muziek van mijn iPad) te nemen. In het appartement aangekomen zitten we nog wat te praten en leer ik het Bvorak toetsenbord uit mijn hoofd en gaan rond 1 A.M. naar bed, de volgende morgen weer vroeg op uiteraard (ik word toch bijna elke keer wakker wanneer Kade opstaat).

Net weer even het Bvorak toetsenbord geprobeerd, ik weet het nog een beetje.

All chillin' gators

De nagels zitten nu in fase twee: afwisselend roze en groen met daarop stukjes fruit. Ik vind ze nu al cool, maar dit is nog enkel de achtergrond. De rest volgt, want het wordt elke keer toch best laat als we bij Erin en Cory zijn.

Gisterenmiddag zijn we naar Lettuce Lake Regional Park, Hillsborough County geweest. Op de fiets erheen, eerst wilde Kade lopen, maar toen bedacht hij dat het waarschijnlijk wel een uur zou duren voor we er dan waren. Nou, ik kan je vertellen: het zou meer dan een uur zijn geweest. Het is iets met Amerikanen en afstand, daar klopt werkelijk niets van. "Just around the corner" is een wandeling van misschien wel twee uur, en "here" betekent "there", waardoor ik bijna de verkeerde weg in ga.

Voor 25 dollar huren we een tweepersoonskayak en gaan onderweg naar de startplaats. Vrijwel meteen schieten we in de roos, aan de andere kant van de rivier glijdt een alligator door het water. We gaan er voorzichtig aan voorbij, ik schiet wat foto's, en dan zijn we onderweg. Niet heel snel, maar ik moet voortdurend foto's maken van vogels, alligators en schildpadjes. Niet te geloven dat je hier werkelijk tussen deze dieren zit, je eigen persoonlijke dierentuin. Maar dan stukken beter!

Bij elke bocht vraag ik me af "what's around the riverbend". Ik voel me Pocahontas in deze omgeving. We lopen wel steeds tegen "dead ends" aan dus gaan terug naar de startplaats en dan de andere kant uit, waarmee je langs huisjes aan het water komt. Onderweg kijkt Kade nog een alligator recht in de ogen wanneer deze plots uit het water tevoorschijn komt en ook snel weer verdwenen is. Uiteindelijk zien we er toch zeker wel een stuk of tien. Ongelofelijk!

Na ons avontuur fietsen we terug, Kade neemt een douche en in vijf minuten zijn we weer onderweg naar Cory en Erin, waar ik mijn nagels laat doen, we een film kijken (hoewel ik mijn ogen amper open kan houden), namelijk Paranorman en Sgt. Kabukiman N.Y.P.D. en we ondertussen nog boodschappen doen. De jongens maken samen lentil soup en Quin is haar likkende zelf. Volgens mij lag ik weer om half 1 in bed en deze keer heb ik door Kade's ontwaken geslapen.

Vandaag gaan we aapjes kijken!

The Magic Never Ends

Ik houd van de Verenigde Staten. I'm loving it.

Ik vind het heerlijk hier rond te lopen en al die kleine dingetjes (weer) te zien die je erop wijzen dat je in Amerika bent. In de Verenigde Staten, om precies te zijn. Mensen die in hun stoel in de voortuin zitten, plastic tasjes na het boodschappen doen, de Amerikaanse brievenbussen, de auto's met een kale voorkant (geen kenteken), de taal. Ik loop rond en hoor "How are you?" en ik antwoord met "Great. How are you?". Het maakt me niet uit of het gemeend is of niet; in Nederland lopen ze je gewoon voorbij zonder een woord. Het is als snelle glimlach bij het voorbijgaan, een vriendelijk woord is beter dan niets.

Maar nog meer dan het eindelijk-weer-in-Amerika-zijn geniet ik van de dingen die ik hier doe. Zodra ik aankwam in Tampa, stapten we in de auto (Kade moest wel even een rondje rennen in de parkeergarage omdat hij vergeten was waar hij zijn auto geparkeerd had) en waren onderweg naar Orlando. Het was ondertussen al donker en 9 P.M., dus heel veel kon ik niet van mijn omgeving zien, maar het was in ieder geval duidelijk dat in de VS was: de typische kentekens (veel met de sinaasappel, aangezien Florida "the Orange State" is), het "Keep Your Lane"-systeem (wat rommelig of juist fijn kan zijn), de verkeersborden, 65 mph in plaats van kilometers, de eindeloos lange wegen met om je heen grote steden, Interstate dit, Interstate dat.

En voor we het wisten stond daar ineens "Welcome to Disney World" in de welbekende gekrulde letters. Niet te geloven, maar ik was er dan echt: Disney World. We reden door naar het Disney World Resort, het Floridian Hotel, top-notch hotel. "Als het maar geen paleis is," zei ik nog, maar... dat was het wel.

Compleet met kroonluchters, een enorme hal met een eigen band/muziek, chique restaurants, een enorme vaas met elke dag verse bloemen, glimlachend personeel, een zwembad, room service, dik tapijt, monorail station, veerboot station, palmbomen, en ga zo maar door. Samen met Erin en Cory, een getrouwd stelletje van in de twintig en goede vrienden van Kade, deelden we een kamer in een buitengebouw "theme park" (Conch Key). Een stoel met Mickey Mouse hoofdjes, gordijnen waarin je Mickey en Minnie Mouse, Goofy en Pluto terug kon vinden, een lamp met een Mickey-hoofd standaard. Maar natuurlijk ontbrak ook niet de enorme flat-screen, een heerlijke douche, bad en een uitgebreide collectie dikke, zachte handdoeken. En dan betaal je er niets voor, een "cadeautje" van de ouders van Cory, die blijkbaar een voor hen onbekend meisje een echte "Disney experience" willen geven. Zonder ze gezien te hebben, ben ik ze al eeuwig dankbaar. Wow.

Hoewel ik al 22 uur wakker ben, blijf ik net zo lang op als de rest. We praten, er wordt wijn of bourbon gedronken, ik krijg nog wat fruit omdat ik al tijden niet gegeten heb, ik deel stroopwafels uit, en uiteindelijk gaan we naar bed. Ik bij Erin en de jongens in het andere bed.

Waarschijnlijk heb ik maar drie uur geslapen, maar de wekker is al vroeg gezet, want we willen naar Disney World. Om kwart over zeven of half acht zijn we klaar om te ontbijten, maar het buffet gaat pas om acht uur open. We besluiten te wachten, maar wel een kop koffie te halen en staan daarna over het meer bij het hotel uit te kijken. Om acht uur lopen we naar het buffet maar vanwege moederdag is de plek volledig gereserveerd en gaan we naar het restaurant (waar we in de eerste plaats ook al waren omdat we dacht dat het daar zou zijn; Victoria & Albert's). Erin neemt een Mickey Mouse Waffle, Cory een Egg Benedict en Kade een bagel. Voor mij is er een bord met fruit, Honeydew en Cantaloupe, ananas, rode druiven, banaan en aardbeien. En thee natuurlijk.

Vervolgens besluiten we met de "ferry" naar Disney World te gaan. Cory heeft voor het ontbijt onze tickets al opgehaald, dus we hoeven bij aankomst in het park (of dus voor het park) niet in de rij te gaan staan. Onze tassen worden snel gecheckt en dan staan we binnen!

Als eerste besluiten we naar Tomorrowland te gaan, waar ook Space Mountain te vinden is. Ik ben nog altijd op zoek naar "the ultimate thrill", oftewel de achtbaan waarbij ik iets voel. Space Mountain is 'm niet, maar niettemin wel leuk. We doen ook een schietspel in Buzz Lightyear Astro Blasters, gaan in een soort vliegtuigkermisattractie maar deze keer met raketten (beetje lame, maar ach). Als we Tomorrowland gehad hebben, volgt Fantasyland waar we wat langer rondhangen en af en toe een "fast pass" halen om sneller door de wachtrij te gaan. Deze passen zijn gratis, maar je kunt er maar een per uur halen en ik kan me voorstellen dat wanneer iedereen voor dezelfde attractie een pas zou halen het nog niets uit maakt voor de wachttijd. Maar dat is gelukkig niet het geval.

Van Fantasyland gaan we nog naar Frontierland, en de andere attracties. Hoewel ik Disney wel leuk vind, valt het me toch op "outdated" alles is en het is vooral het Disney gevoel dat het goed moet maken. Wat mij betreft lijkt het ERG veel op de Efteling, hoewel het waarschijnlijk de Efteling is die het idee van Disney heeft genomen. It's a Small World lijkt verdacht veel op Carnival Festival, er is een soort Droomvlucht maar dan met een Winnie the Pooh theme, Space Mountain lijkt op de Vogelrock, en ga zo maar door.

We hebben ook nog de Disney Parade gezien, hoewel ik Pocahontas toch mis daar. De dansers tussendoor waren niet zo spectaculair, het draait toch vooral om om de wagens. Meer een "filler", zou ik zeggen.

Het avondeten zouden we nemen in Epcot, waar we waren uitgenodigd door de ouders van Cory die daar moederdag zouden vieren. We liepen naar het Franse gedeelte, waar we bij Monsieur Paul naar binnen gingen, een fancy en vooral duur restaurant.

Helaas niets op de kaart wat ik eten kon, maar ik heb een bordje met fruit laten maken. Niet echt vullend helaas, want het waren frambozen, bramen en aardbeien, dus ik was blij dat Erin naderhand nog room service belde met het verzoek om een bord fruit en wat los vers fruit. Het was in ieder geval een geweldige ervaring met vijf gangen en verschillende messen en vorken. Ik voelde me toch wel wat out-of-place, maar het was ook niet zo dat de rest zo gewend eraan leek. De oma van Cory had het ook over dat er normaal altijd vlees en groente op haar bord lag en dat het niet een klein beetje van iets was. Doet me denken aan papa en mama die daar hetzelfde over denken. Ik vind het wel iets hebben overigens, en heb nog een beetje kreeft van Erin geproefd.

Naderhand zouden we teruggaan, de jongens wilden nog een glas bier in Duitsland halen en we hebben naar de vuurwerkshow gekeken die best spectaculair was en telkens leek te eindigen maar dan toch doorging. Uiteindelijk liepen we naar de uitgang, het park sloot ook om 7 P.M. en gingen we terug naar de monorail en naar ons resort. Niet meteen slapen natuurlijk, maar in plaats daarvan nog gepraat en Game of Thrones episode 7 gekeken (met fruit). De volgende dag zouden we weer bijtijds opstaan: Universal.

Na een ontbijt (hetzelfde restaurant) en onze tassen ingepakt en in geladen te hebben, gingen we onder naar Publix voor wat fruit voor mij voor in het park en vervolgens werd duidelijk dat Erin weer rond de late middag weg zou moeten gaan. Na wat heen en weer gepraat reden we terug naar het resort om Kade's auto op te pikken (onderweg ontdekte ik nog het "Silver Lane" alarm wat inhoudt dat een ouder persoon in de auto is gestapt en ergens rond rijdt, mogelijk met dementie, en de soort auto wordt op borden weergeven om hem/haar terug te vinden). Met Cory en Kade gingen we naar Universal.

Het is in ieder geval zeker voor mij dat Universals aan de top staat. Veel betere attracties dan Disney World en de thema's spreken me toch wat meer aan. Ik ging natuurlijk voor Harry Potter World, wat werkelijk zo gaaf is als het klinkt. Een wandeling door Hogsmeade en vliegen met draken (we hebben beide achtbanen genomen), de grote Harry Potter attractie in Hogswarts die we ook twee keer hebben gehad en jelly beans bij Zonko's. Ik at mijn fruit en Cory en Kade aten bij "the Three Broomsticks", fish and chips voor Cory en Kade had chips met een enorme kalkoenpoot die er gruwelijk uit zag. Na Harry Potter volgden nog vele andere goede attracties, waarbij toch wel aan de top staat:

• The Amazing Adventures of Spider-Man (3D)
• The Incredible Hulk Coaster ("let's get some gamma")
• Dudley Do-Right's Ripsaw Falls (even lekker afkoelen)

En natuurlijk de Harry Potter rides: Dragon Challenge en Harry Potter and the Forbidden Forest.

Met een beetje angst voor vrije vallen ben ik ook in Doctor Doom's Fearfall gegaan en dat viel toch een beetje tegen (i.e.: ik voelde niets, terwijl ik het wel verwachtte; wat niet wil zeggen dat ik het ook werkelijk niets vond). 

Op het eind hebben we nog snel de beste attracties bezocht met als afsluiter Spider-Man (vanwege een wachttijd van 20 minuten) en daarna weer terug naar de auto. Kade zette Cory af en toen kwam ik voor het eerst in Kade's appartementje. We hebben daar wat gezeten en wat gepraat en uiteindelijk naar bed (na een rondje uitleg) want we waren natuurlijk behoorlijk moe.

En eerlijk waar, als dit het enige was geweest wat ik in Florida was komen doen, dan zou het al genoeg zijn geweest!

Bicycle Race

Bijna alsof ik in Nederland ben. Maar dan met warm weer, Amerikaanse huizen en palmbomen. Ik zit op een fiets en doorkruis Tampa. Met een fiets geleend van Erin rijd ik op de "bike lanes" van de VS, al ben ik nog steeds een beetje angstig dat ik het verkeerd doe. Maar het gaat goed en de auto's stoppen netjes. Mensen knikken en groeten en elke fietser die ik tegenkom, roept enthousiast "hello!". Het is alsof ik in Nederland ben, maar dan met golvende wegen. En deze keer niet een oude omafiets, maar een mountainbike-achtig geval. Fietst ook een stuk beter. Ik zou willen dat ik er zelf een had.

Wat wel lastiger gaat is het typen. Gisterenavond, nadat ik een wandeling ('s morgens, terwijl ik Killer Pizza las) had gehouden en daarna nog een tijdje met Kade op de bank heb zitten praten, zijn we naar Cory en Erin gegaan die samen met hun hondje Quin ergens anders in een klein huisje (slaapkamer, woonkamer, badkamer/wc) in Tampa wonen. We zouden daar de fiets op gaan halen waar ik vanmorgen mee heb rondgereden. Uiteindelijk bleven we wat langer dan gepland, kijkend naar Adventure Time afleveringen en een film The Atomic Trinity. Ik heb ook nog een kentekenplaat van Florida gekregen en een chocolaatje met een afbeelding van ons resort in Disney World gekregen (voor Gerard, de naam die niemand hier uit kan spreken).

“The Atomic Trinity” from “The Dangerous Lives of Altar Boys”A film about a group of adolescent Catholic school boys (Kieran Culkin, Emile Hirsch) who — when they weren’t pulling pranks and being general troublemakers — also worked on a comic that paralleled their actual lives. The mutant heroes’ (Brakken, The Muscle, Captain Asskicker, Major Screw) main nemesis was the evil Nunzilla. Blasphemy unite!

Erin wilde graag mijn nagels doen (ze is nagelstyliste of iets dergelijks [nailpopllc.com]) dus waren we wel een tijdje bezig. Wel interessant om een keer mee te maken. Eerst je nagelriemen, je nagels wassen, schoonmaken en wat nog meer; vervolgens doet ze er een goedje op dat als een soort tweede nagel dient, oftewel een manier om je nagels langer te maken. Ten slotte werkt ze die nog bij tot de juiste vorm. Dus nu heb ik opeens weer nagels van dezelfde lengte als voordat ik naar Amerika ging en ze afknipte. Helaas mis ik ook een stukje vel omdat ze in mijn duim sneed (maar dat schijnt wel vaker te gebeuren; ik kreeg in ieder geval een leuke candy shop pleister). In ieder geval, de langere nagels maken het lastiger om te typen. En het voelt toch net iets onnatuurlijker dan wanneer ze van jezelf zijn.

Ik weet nu even niet wat we vandaag gaan doen, maar ik zit nu te wachten tot Kade terugkomt. We zijn overigens gisteren nadat hij thuiskwam nog naar de Farmer's Market geweest. Een soort Sligro maar hier heb je geen pasje nodig. Enorme bulk dus, maar ook erg veel groente en fruit. Ik heb vanmorgen een guave gegeten en een Honeycrisp appel. Smaken prima. Ook nog wat verschillende peren waarvan ik zo even de naam niet weet.