Vervolgens zijn we naar Florida Museum of Natural History geweest waar we wat rondliepen door het oude Florida en zowel een mammoet- en een mastodonskelet aantroffen. We bleven er echter niet lang, want al gauw konden we naar onze werkelijke bestemming: Jungle Friends Primate Sanctuary. Dit is een non-profit organisatie voor aapjes.
Bij Jungle Friends hebben ze zo'n 120 aapjes die gered zijn en daar nu permanent verblijven. Er zijn aapjes die mishandeld zijn en ooit leuk leken als huisdieren maar daarna verwaarloosd werden. Aapjes met diabetes vanwege snoep, aapjes die in het circus hebben gewerkt, et cetera, et cetera. Erg zielig, maar de plaats waar ze nu zijn ziet er goed uit.
We worden opgehaald door een vriendin van Kade, Lindsey, die er nou zo'n negen maanden werkt als vrijwilligster en die ons rond zal leiden. We ondertekenen een formulier waarmee we aangeven niet te dicht bij de aapjes te zullen komen, ze niet aan te raken, niet met ze te praten, etc. Dan brengt Lindsey ons eerst naar de vogels, en vervolgens naar haar Munchkinland waar de Marmoset zit. Er zijn tientallen kooien met telkens twee aapjes en die zijn verbonden met gangen boven onze hoofden waardoor we voortdurend moeten bukken (want stel dat een van de aapjes je haar grijpt... dan mis je waarschijnlijk daarna een stuk haar). Lindsey mag wel de aapjes aanraken, dus met jaloezie kijken we toe. Ik sta op een gegeven moment wel in een mierennest met "fire ants" (rode mieren), dus vervolgens kijk ik wat beter uit.
Van het ene aapje gaan we naar het andere aapje (http://www.junglefriends.org/), allemaal nieuwsgierig, geluiden makend met speelgoed en door tegen de kooien te slaan, op en neer wippend, ons volgend. Echt een aparte ervaring om hier rond te lopen, wetend dat het eigenlijk niet open is voor publiek en we dus een unieke kans hebben om deze dieren te zien. Ik zie ze water drinken uit een kraantje en met hun kleine vingertjes de handen van Lindsey afpluizen; net mensen.
Dan haalt ze uit haar auto kleine schilderdoeken en mogen we kleuren verf uitkiezen. Ik ga natuurlijk voor blauw en groen en wit zodat het bij mijn kamer past. Tijd om de aapjes te laten schilderen.
Het is meer verf opeten dan schilderen, maar niettemin leuk om te zien en uiteindelijk hebben we ieder een monkey-made kunstwerk. We gaan naar het vrijwilligershok om te wachten tot Lindsey klaar is met haar werk (zo rond 7 P.M.) en dan rijden we haar achterna naar de campus van Gainesville waar ook een bathouse (vleermuizen) is en een park met opnieuw... jawel, alligators (een man vertelt over een alligator van zo'n 2,5 meter die ze hadden gevonden in de Hillsborough river waar wij met de kayak zijn geweest en die ze met handboeien hebben moeten overmeesteren, stel je voor dat we die tegen waren gekomen!). Een prachtig park overigens, waar we nog wat rondhangen tot het goed begint de schemeren en we vervolgens op een bankje wachten op de vlucht van de vleermuizen. Een valk voegt zich bij ons om de beestjes in de gaten te houden en ja hoor, even later komen ze een voor een, en vervolgens als een hele stroom, tevoorschijn om boven onze hoofden weg te vliegen. Wat een gezicht, zoveel vleermuizen! Als de stroom wat minder wordt gaan we naar het meer om te kijken of we ze daar kunnen vinden (volgens een man daar drinken ze er soms ook water).
Uiteindelijk stappen we weer in de auto en nemen afscheid van Lindsey dat ons rond heeft geleid om weer de lange route naar huis (inclusief muziek van mijn iPad) te nemen. In het appartement aangekomen zitten we nog wat te praten en leer ik het Bvorak toetsenbord uit mijn hoofd en gaan rond 1 A.M. naar bed, de volgende morgen weer vroeg op uiteraard (ik word toch bijna elke keer wakker wanneer Kade opstaat).
Net weer even het Bvorak toetsenbord geprobeerd, ik weet het nog een beetje.
No comments:
Post a Comment